برگ خشکیده ی ایمان را

                                     در پنجه ی باد

رقص شیطانی خواهش را

                                    در آتش سبز!

نور پنهانی بخشش را

                                   در چشمه ی مهر

اهتزار ابدیت را می بینم 

لحظه اول : به تاریخ آخرین نوشته ام که نگاه میکنم باورم نمیشه که توی این مدت چیزی ننوشته باشم .

لحظه دوم : امسال سال پر سفری داشتیم . آخر های تیر یه سفر یک هفته ای رفتیم قشم .

ماشینمون رو هم بردیم .

خیلی سفر خوب و پر خاطره ای بود .

آیین منو برد سر چاه های نفت و گازشون .

جاهای تاریخی قشم رو دیدیم .

خیلی خوش گذشت . تصمیم گرفتیم یه برنامه دیگه بذاریم و توی زمستون هم بریم  و دوباره یه چند روزی بمونیم .

لحظه سوم : اوایل مرداد یه سفر 17 روزه داشتیم من و آیین و مامان و بابا و آتنا .

لحظه چهارم : پارسال تولدم رو مشهد بودیم ، کنار دو تا دوست خوب .

اون تولد یکی از بهترین تولد هام بود .

یادش بخیر. چقدر دلم براتون تنگ شده دوست های خوب و مهربونم .

امسال رو تولدم توی راه بودیم . از سنندج به تبریز می رفتیم .

تولدم رو هم سقز گرفتیم .

امسال تعداد بیشتری تولدم رو یادشون بود و بهم تبریک گفتند .

لحظه پنجم : قرار بود شهریور با آتنا و علی به یه سفر بریم که به خاطر ترس از آنفولانزای خوکی کنسل شد .

لحظه ششم : ماه رمضون امسال خیلی خیلی خوب بود . هیچ اتفاق خاصی نیوفتاد ، ولی نمی دونم چرا ماه رمضون امسال رو خیلی دوست داشتم  .

کلی غذاهای خوشمزه  و جدید درست کردم .

امسال رو شب های قدر نتونستیم بریم بوشهر .

روزهایی که عزاداری ها زیادند خیلی سختمه که بندر عباس باشم ، یه جورایی دلگیر تر میشه و حس غربتش بیشتر .

ولی امسال رو کاری کردیم که بهمون سخت نگذره . سه شبش رو با دوست هامون دور هم جمع شدیم .

شب آخر رو هم  رفتیم لب دریا نشستیم و دعا و قران خوندیم تا نزدیکی های سحر .

خیلی حس خوبی داشت ، نمیدونم ، توصیفش سخته ولی یه آرامش خاصی داشت .

لحظه هفتم : با آیین ساعت های باشگاه رفتن هامون رو هماهنگ کرده بودیم  که توی یه ساعت  بریم  باشگاه .  این جوری خیلی خوب بود و مجبور نبودیم همدیگه رو تنها بذاریم .

لحظه هشتم : عید فطر  مامان و بابا و آتنا و علی اومدند بندر عباس .

با اینکه هر سال عید فطر رو ما بوشهر بودیم ولی  میشه گفت امسال بهترین عید فطری بود که داشتم .

لحظه نهم : اواسط مهر آیین  یه دوره تهران داشت و باید میرفت .

با وجود اینکه کلاس داشتم تصمیم گرفتم باهاش برم .

مامانم هم زنگ زد که برو .

دلم برای میگل و گلچه و یک مامان و دایی هم کلی تنگ شده بود و خیلی دوست داشتم برم ببینمشون .

اما روزی که آیین سفارش کرده بود برام بلیط بگیرند ، زنگ زدم و گفتم که نمیام .

دوست داشتم که دیگه از تنهایی نترسم . میخواستم تنها بودن رو تجربه کنم .

به این فکر کردم ممکنه یه وقت هایی پیش بیاد و یا یه جاهایی آیین بخواد بره ماموریت که اصلا امکان نداشته باشه من رو ببره ، اون موقع خیلی بده چون توی یه کار انجام شده قرار خواهم گرفت .

دوست داشتم یه سریه دیگه با هم بریم تهران که آیین هم بتونه همه وقتش رو باهام باشه و دوره و همایشی نباشه .

کلاسم هم خیلی برام مهم بود .

خلاصه اینکه خودم رو کشتم تا آیین رو راضی کردم .

تجربه خیلی خوبی بود .

بدون هیچ ترسی و دلهره یی.

کلاسم رو می رفتم  . با دوستهام بیرون رفتم ، گاهی هم دوست هام می اومدند و بهم سر میزدند .

ولی امان از دلتنگی .

توی اون 5 روز خیلی دلم تنگ شده بود . مثل دلتنگی های دوران نامزدی.

احساس سال 82 رو داشتم وقتی دانشجو بودیم و از هم دور.

وقتی آیین برگشت . بهش گفتم : میدونی الان چه حسی دارم ؟ الان که کنارمی حس  تمام اولین ها رو دارم .

اولین دوستت دارم گفتنت ، اولین نگاه های عاشقونه ، اوین باری که دستم رو گرفتی ، اولین باری که بوسیدیم .

خدا رو شکر کردم از داشتنت ، از بودنت ، از عشقت .

لحظه دهم : چهارشنبه 22 مهر رفتیم شیراز .

خونه ی فیروزه  و حامد .

آخ که دلم برای فیروزه یه ذره شده بود . 12 ساله که فیروزه بهترین دوستمه و 2 ساله که ازدواج کرده و شوهرش هم مثل خودش خوب ومهربونه. 

5 روز رو شیراز بودیم .

تقریبا هر روز رو هم با محمد مهدی و نجمه و هومن بیرون می رفتیم .

 لحظه یازدهم : تخت جمشید و نقش رستم . بستنی و شام جیوانی . قلیون کشیدن  هومن .

باغ دالاهو  بام شیراز . دست زدن و رقصیدن های توی ماشین . دنبال ماشین عروس رفتن و واسشون کل زدن و رقصید .

یادته محمد مهدی؟

 غذاهای خوشمزه فیروزه . ناهار توی باغ فیروزه  . آخر شب ها .و چمران با فیروزه و حامد . کافی شاپ هتل هما و  زنده کردن خاطرات نامزدی . حافظیه .

با فیروزه تنهایی نشستن و حرف زدن . شب آخر و گریه کردن های من و فیروزه توی بغل هم .

لحظه دوازدهم : از پیش دانشگاهی یه دوست دیگه به جمع من و فیروزه اضاف شد . "اسما " . دختری مهربون و دوست داشتنی و آروم .

یه روز رو با فیروزه رفتیم خونه ی اسما . تازه نامزد کرده بود و من کلی خوشحال .

چه روز خوبی بود . چقدر سه تایی با هم دردل کردیم . از اون حرف هایی که فقط میشه به بهترین دوست ها گفت . حرف زدیم ، شیطونی کردیم ، خندیدیم ، دوچرخه سواری کردیم و با یاد آوری بعضی خاطرات هق هق گریه سر دادیم .

لحظه سیزدهم : یه شب که با آیین دو تایی رفته بودیم بیرون .

آیین یه جایی رو نشونم داد و گفت ازینجا چیزی یادته ؟

گفتم : نه . کجاست ؟

گفت : شاید چون یه کم تغییر کرده یادت نمیاد ، یه کم بیشتر دقت کن .

گفتم : یادم نمیاد...

گفت : اینجا جاییه که اولین بار بوسیدمت .

لحظه چهاردهم  : بعد از شیراز 5 روز هم بوشهر بودیم .

تولد آتنا بود .

روز تولدش مثل ماه شده بود . بردمش عکاسی و کلی عکس های خوشگل گرفت .

عکس های سالگرد ازدواج خودمون هم چاپ شده بود .

یه روز هم رفتیم یه جایی کنار دریا پیدا کردیم که بشه  بدون و مانتو و روسری باشیم .

من و آیین و آتنا . کلی عکس های با حال و دوست داشتنی و خنده دار و مهربونانه .

لحظه پانزدهم : وقتی رسیدیم بوشهر علی خواب بود . رفتم بوسیدمش و از خواب بیدارش کردم . وقتی داشت بغلم می کرد دست هاش رو دیدم ، شوکه شدم . گفتم چی شده ؟

پاهاش رو هم نشونم داد.

گفتم : تور و خدا بهم بگین چی شده ؟ تصاف کردی؟ افتادی؟ چی شدی؟

پوست دست و پاش همه قرمز و پوسته پوسته بود . داشتم قالب تهی میکردم . بغض کرده بودم . علی گفت : دو هفته پیش رفته بودم خونه دوستم  ، رفتم چایی دم کنم ، پاهام لیز خورده و آب جوش ریخته روم .

نمیدونید چه حالی شد . همه اش راه میرفتم و میگقتم الهی قربونت برم که چقدر درد کشیدی .

خدا رو صد هزار مکرتبه شکر که سوختگیش سطحی بود ه و مامان هم خیلی بهش رسیده بود و باعث شده بود که اثر سوختگیش  از بین بره .

شب آخر که بوشهر بودیم . کنار مامان نشسته بودم که علی اومد کنارم نشست و شروع کردیم باهم صحبت کردن . بعد اومد سرش رو گذاشت روی پاهام و دراز کشید .

توی اون لحظه همهی وجودم دوست داشتن علی بود . تنها برادرم . دلیل زندگیم .

دستم رو توی موهاش کردم و نوازشش کردم  . توی اون لحظه فقط و فقط از خدا خوشبختی علی رو خواستم .

تمام وجودم حس دوست داشتن خانواده ا م شد  و بغضی که نمی خواستم اشک بشه و اونها رو ناراحت کنم. 

وقتی آتنا خواب بود هر چند دقیقه ای یه بار میرفتم و پتو رو از روی صورتش کنار میزدم و لپاش رو می بوسیدم .

بیشتر مامان و بابا رو نگاه کردم . بیشتر از هر شب کنارشون نشستم و باهاشون حرف زدم .

الانم که دارم مینویسم اشکام سرازیره و دلم براتون یه ذره شده .

لحظه شانزدهم : همه چیز عالیه . زندگی اون جوریه که من می خوام . تلخی هاش رو هم به پای یه تجربه جدید و یاد گرفتن صبوری بیشتر میذارم .

هر ماه توی  ماهگرد ازدواجمون وقتی میشینم و خاطرات  خودم و آیین رو مرور میکنم . به این نتیجه میرسم که خوشبخ تر از ماه قبل  و حتی روز قبل هستم .

خدایا شکرت به خاطر تمامی لحظه های نابی که به من و آیین دادی .

عاشقانه :

ای عشق تو را دارم و دارای جهانم

همواره تویی ،هر چه تو گویی و تو خواهی